نخ را تند تند جمع می‌کنی... خیره خیره فقط به او نگاه می‌کنی که هر لحظه بی‌قرارتر می‌شود! نخ دارد سست می‌شود... تند تند جمع‌اش می‌کنی... سست می‌شود هی! دارد پاره می‌شود: "کجا می‌روی... نرو بی‌معرفت!". تند تند جمع‌اش می‌کنی... آخرین رشته هم جدا می‌شود و بی‌اختیار هنوز نخ را جمع می‌کنی!

دارد می‌رود: "حالا من هیچ٬ تو که این نخ را دوست داشتی٬ عاشقش بودی٬ نبودی؟!". نگاهش می‌کنی... هنوز بی‌قراری می‌کند و پیچ و تاب می‌خورد. نه... بی‌قراری نیست٬ می‌رقصد انگار: "خوش به حالت... از نخت هم دل کندی... نخی که آنقدر دوستش داشتی! رها شدی... از همه چیز... از همه چیز... حتی این که آنقدر دوستش داشتی!" حسودیت می‌شود!

آسمان پر است آبی... آبی... چه رنگ شیرینی!