سرم گیج می‌رود!

همه چیز از آن روز شروع شد که تو حیاط سرش گیج رفت و افتاد تو حوض. بعد هم آن روز که تو اتوبان پشت فرمان سرش گیج رفت و نزدیک بود همه مان را به کشتن بدهد. خدا بمان رحم کرد!

هر چه بش گفتم بریم دکتر، گفت نه! چند روز بعد با چند تا حب آ مد خانه. گفت دکتر رفته و باید مرتب حب ها را بخورد. می‌خورد. حب ها را همیشه همراهش داشت. بعد هم خوب شد.  رفتارش اما عوض شده بود. نماز میخواند. مرتب. کم کم شب ها هم مسجد می‌رفت. مرا هم گاهی می‌برد. به این و آن کمک می کرد. دیگر هر روز که برمی‌گشت از به قول خودش زرنگ بازیهاش و کلاه سر این و آن گذاشتن تعریف نمی‌کرد. تو فکر بود دائم. دَمش به گریه بود. بعد هم افتاد به حلالیت طلبیدن و حساب خمس و زکات که حج برود. من هم باش رفتم. حاجی که شد دیگر بیا و ببین. دیگر آن قبلی نبود!

تا سه ماه پیش... ازپله ها که بالا می‌آمد٬ سرش گیج رفت و خورد زمین. از حال رفت. با یکی از همسایه ها بردمش بیمارستان. آنجا تازه فهمیدم چه خبر شده! تازه فهمیدم صدای الرحمان شنیده که اینطور تغییر کرده! فهمیده مردنیست و به گُه خوردن افتاده!

من هم دلِ خوشی ازش نداشتم! اما این آخریها خوب شده بود. دوست داشتنی شده بود! حسابی زاری راه انداختم وقتی فهمیدم.

به هوش که آمد، گفت به کسی نگویم. نگفتم. بچه ها آن روز نبودند. نفهمیدند. اما همه خبردار شدند حالش خراب است و بوهایی هم شاید بردند.

بعد از آن روز٬ هر روز حالش خراب تر می شد. مدتی بیمارستان خوابید. بعد مرخصش کردند. گفتند بخوابد خانه. خوابید. نمی‌توانست جایی برود. تا تکانی می‌خورد سرش گیج می‌رفت. نور که کمی زیاد می‌شد حالش خراب میشد! نمازش ولی به جا ش بود. به زحمت. تو رختخواب.

تا آن روز صبح که حالش خیلی خراب شد. بردیمش بیمارستان. غروب نشده بود، گفتند تمام کرده! صورتش اما خیلی آرام بود. می خندید انگار!

نمی‌دانم کجا خیری کرده بود، که وقت مرگش معلومش شد! خوب است آدم وقت مر گش را بفهمد. نمیدانم شاید هم نه! اما اینطور حسابش را صاف می‌کند. آن چیزها که ته دل آدم است رو می‌آید. اگر چیزی مانده باشد!

چند وقت است، گاهی سرم گیج می رود!

دیر شد! خیلی کار دارم. خیلی...

سرم گیج می رود!!!

مسیح من سلام، کجا تو مانده ای، دوباره مرده ام
و عشق را به دست پاک و مهربان او سپرده ام

                                                  و هر شبی ز پشت بام این خرابه، دل
                                                  در آسمان یاد تو ستاره ها شمرده ام

مسیح من بیا، بیا که چشم کور شد
و در مسیر زندگی، دوباره پشت پای خورده ام

                                                  بیا که بی تو سالهاست آسمان گرفته است
                                                  و سالهاست، بقض را درون سینه ام فشرده ام

مسیح من بهار شد، بهار من بیا
بیا که بی تو از بهار، غیر غم نبرده ام

                                                  دوباره جمعه شد، غروب شد، دلم گرفت
                                                  دوباره عقل طعنه میزند، به قلب تیر خورده ام

چند وقت پیش، عزیزی (که هرکجا هست خدایا به سلامت دارش) از من در مورد "یکی بود، یکی نبود" پرسید! نمی‌دانم می‌خواست مرا به سنگ محک بکشد، یا واقعاً نظرم را می‌خواست؟!

به هر‌حال. امروز یاد آن روز و آن سوال افتادم و باز به آن فکر کردم:

یکی بود یکی نبود. غیر از خدا هیچکس نبود!

یکی بود... نه ابهامی دارد، نه ایهامی!

یکی نبود... فرض کن می‌خواهی بگویی فلان‌جا کسی نبود. می گویی: "آنجا هیچ کس نبود". یا "آنجا یک نفر هم نبود". یا "آنجا یکی هم نبود". یا "آنجا یکی نبود"!

پس، یکی بود و هیچکس دیگر نبود. یکی بود و غیر از او، یکی نبود. یکی بود، یکی نبود!

یکی بود یکی نبود؛ و آن یکی که بود، غیر از خدا هیچکس نبود.

یکی بود یکی نبود. غیر ازخدا هیچ کس نبود!

بعد خلایق آفریده شد و هر قصه‌ای حکایت خلقت است و حکایت خلایق. حکایت آن یکی که نبود.

اما مگر چیزی که نبوده، بود می‌شود؟!

کمی فکر کنی، می‌بینی نه! نیست، هست نمی‌شود! (همانطور که علم هم ثابت کرده که نه چیزی نابود می‌شود و نه چیزی از هیچ به وجود می‌آید و هرچه هست، حاصل تبدیل از صورتی به صورتی است.)

پس حکایت آن یکی که نبود چیست؟!

حکایت اینجاست که غیر از او که بود، هنوز هم، یکی نیست!! هرچه هست، جلوه وجود همان یکی است که بود. همه قصه ها حکایت همان یکی است، که بود و هست و خواهد بود. حکایت رسیدن به او. حکایتی برای جستن مسیر رسیدن به او.

و شاید کلاغ قصه‌ها، خانه‌اش سمتی غیر از سوي اوست، که آخر هیچ قصه‌ای به خانه‌اش نمی‌رسد!

قصه ما به سر رسيد، كلاغه به خونش نرسيد!

من

یک متر و خورده‌ای (۶۸..۶۹ به ۷۰ هم نمی‌رسد!) قَدَم است. تو یک مربع یک متر در یک متر٬‌ بی‌آنکه مشکلی داشته باشم جا می‌گیرم.

زیر پام زمین است.  ۵۱۰.۰۰۰.۰۰۰(پانصد و ده میلیون) کیلومتر مربع وسعت دارد و قطرش ۱۲.۷۵۶ (دوازده هزار و هفتصد و پنجاه و شش) کیلومتر است. ۳۷۵.۰۰۰.۰۰۰(سیصد و هفتاد و پنج میلیون) کیلومتر از این زمین آب است و باقیش خشکی.

زمین و ۸ تا سیاره‌ دیگر٬ دارند دور خورشید خانم می‌گردند. اسم این خورشید و اینها که دورش می‌گردند را گذاشته اند منظومه شمسی. (البته هر چند وقت یک بار هم یک سیاره دیگر پیدا میکنند که دارد دور خورشید خانم می‌گردد!)

خورشید خانم هم خودش تو مجموعه‌ایست که به آن کهکشان میگویند. البته خورشید تو این کهکشان ما٬ که اسمش راه شیری است٬ زیاد هم تنها نیست. چندتایی ستارۀ دیگر هم هستند. چیزی حدود ۲۰۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰(دویست میلیارد) ستاره دیگر٬ که نزدیکترینشان به ما٬ فقط ۶۸۰ سال نوری با ما فاصله دارد!!!

سال نوری؟

نور در هر ثانیه ۳۰۰.۰۰۰(سیصد هزار) کیلومتر را طی میکند. اگر بتوانیم با سرعت نور حرکت کنیم می‌توانیم در یک ثانیه ۸ بار زمین را دور بزنیم و در روز می‌توانیم ۳۲.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰ (سی و دو بیلیون) کیلومتر راه برویم. به مسافتی که با این سرعت در طول یک سال می‌شود طی کرد٬ سال نوری می‌گویند.

حالا تصور کن ۶۸۰ سال نوری یعنی چقدر؟!! می‌توانی وسعت کهکشان را هم تصور کنی؟!!

االبته می‌دانی٬ این کهکشان ما هم خیلی تو عالم تنها نیست! تخمین میزنند که تو عالم ۱۲۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰(صد و بیست بیلیون) کهکشان وجود داشته باشد!

نزدیک ترین کهکشان به کهکشان ما ۲۵۰۰ سال نوری با آن فاصله دارد. میتوانی تصویری از فضای بیکران در ذهنت بسازی؟!!

هر کدام از این کهکشانها می‌توانند از چندین میلیون٬ تا هزاران میلیارد ستاره داشته باشند!!

خوب٬ حالا اول به این چند کهکشان زیبا نگاهی بنداز:

   Helix    M35   Veil    Orion    DumbBell    Cocoon    IC1396   Horse   

این هم باقیش...

خوب. حالا یک لحظه چشمهاتو ببند.... بیا با هم مرور کنیم....از روی اعداد بی تفکر نگذر....سعی کن از چیزی که میخوانی٬ تصویری تو ذهنت درست کنی...

زمین و ۸ سیاره دیگر که دور خورشید می‌گردند...

خورشید که تو کهکشان راه شیریست و کهکشان راه شیری که ۲۰۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰(دویست میلیارد) ستاره دارد....

کهکشان راه شیری که میان فضای بیکران است و فضای بیکران که پر از کهکشانهاست...

نزدیک ترین کهکشان به کهکشان ما ۲۵۰۰ سال نوری با آن فاصله دارد...

۱۲۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰(صد و بیست بیلیون) کهکشان تو عالم هست....

-----------------------------------------------------------------------

حالا سعی کن زمین را پیدا کنی...!!

می‌توانی؟ زمین کو؟!! من کجام؟

از کجا معلوم که همین لحظه که ما داریم به تصویر این کهکشانها نگاه میکنیم و از زیبایی آنها لذت می‌بریم٬ موجوداتی هم آنجا درحال مشاهده کهکشان ما و لذت بردن از زیبایی آن نباشند؟

نمیدانم میدانی یا نه! جهان٬ گرچه انتهاش به چشم ما نمی‌آید٬ اما انتها دارد و جایی تمام می‌شود.

حالا اگر جهان جسمی باشد٬ زمین مانند یک اتم از این جسم است. که شاید حتی یک الکترون یا پروتون٬ از یک اتمِ این جسم!!

یعنی من٬ روی یک اتم از یک جسم زندگی می‌کنم. یعنی من در "۵۱۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰ / ۱" (یک قسمت از پانصد میلیارد) از این اتم به راحتی جا می‌گیرم! 

و از کجا معلوم که این جسم خود جزئی از جسمی بزرگتر نباشد و...

گمان کنم بهتر باشد٬ بار بعدی که خواستم بگویم "من"٬ نگاهی به دور و برم بندازم٬ بعد بگویم "من". شاید کمی از غلظت "من" گفتنم کمتر شود!!

اما....

چیزی یادم افتاد!!

مگر نه که خدا خود زمین و آسمانها را مسخر ما کرده؟! (جاثیه-13, لقمان-20, نحل-12, ابراهیم-33و...) اما او که عالم مسخر اوست٬ همین من است؟! همین که چنان می‌گویم که انگار سه من است؟! همین که همه چیز را فداش می‌کنم؟! همین که از او خارج نمی‌شوم و بندِ اویم؟!                                                      این که ذره‌ای بیش نیست!! این که اصلا هیچ نیست در عالم!! 

آن من که عالم مسخر اوست کدام است و آن من که ذره‌ای٬ که هیچ است در عالم کدام؟!

من کدامم؟!!!

تو کدامی؟